Gdy ostatnią senną myśli, od zmęczonej głowy, odegna słońca
blask.
I ogród mój zamknie, miasto płaszczem nakrywając złotym, ulicą się
potoczy.
Ciągnąc za sobą ogon przebudzonych ludzkich trosk, którym ani chwili, nie da pospać
dłużej.
Dywany samochodów wyścielą miasto, wysypie się tłum ludzi stawiać swoje babki z
dorosłego piasku.
Potem słońce niby reflektor, oświetli ziemię, jak scenę, by grać mogli, żony, mężów,
kochanków.
I nim, zgaśnie, rdzą okryje miasto, jeszcze dzieci, leniwie odprowadzi z przedszkola
do domu.
Wieczorem otworzy nam nasze ogrody, które co dzień wciąż widzimy przez zamknięte
okno.
Nasze dzienne sprawy zasną, znikną w oczach jezior, marzeń
szklistych.
Co kamień zwykły je zmąci, lecz utonąć też można, gdyby tak w nie
wskoczyć.
Pakując znów plecak do krótkich, sennych podróży, chcieli byśmy tak zasnąć
na dłużej.

I zasypiasz nie wierząc, że to dzień minął, że to koniec.
Dryfujemy nie widząc, że życie przepływa tak szybko.
Płynie za słońcem ulicą - jak rzeką.

Nim za chwilę, skończyć zdąży się to wszystko.
Wyrozum człowieka, przebacz Panie.
Nazwij to modlitwą.